Η νέα πραγματικότητα σε agencies, επιχειρήσεις και επαγγελματικές συνεργασίες

Τους τελευταίους μήνες αρχίζουμε να παρατηρούμε κάτι όλο και συχνότερα στις επαγγελματικές συνεργασίες.

Emails, reports, social media calendars, SEO στρατηγικές και διαφημιστικές καμπάνιες αξιολογούνται πλέον μέσα από AI εργαλεία. Ένα screenshot από στατιστικά, ένα email ή ένα prompt λίγων γραμμών αρκούν για να δημιουργηθεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μια “αντικειμενική” άποψη.

Και εδώ ξεκινά ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της AI εποχής. Γιατί το AI δεν βλέπει τη συνεργασία. Βλέπει μόνο το κομμάτι της που του δόθηκε. Δεν γνωρίζει τι έχει προηγηθεί μήνες πριν. Δεν γνωρίζει ποιες ιδέες απορρίφθηκαν, ποιες στρατηγικές δοκιμάστηκαν και απέτυχαν, ποιοι περιορισμοί υπήρχαν ή ποιες απαιτήσεις είχαν τεθεί εξαρχής από τον ίδιο τον πελάτη. Διαβάζει ένα prompt και προσπαθεί να συμπληρώσει όλα τα υπόλοιπα κενά μόνο του. Και πολλές φορές το κάνει με τρομακτική αυτοπεποίθηση.

Το AI δεν “καταλαβαίνει” τη στρατηγική

Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο σημείο που πολλοί παραβλέπουν σήμερα. Τα conversational AI εργαλεία δεν λειτουργούν όπως ένας στρατηγικός σύμβουλος που έχει συμμετάσχει σε meetings, έχει δει το ιστορικό μιας συνεργασίας και γνωρίζει τις πραγματικές συνθήκες πίσω από μια απόφαση.

Λειτουργούν κυρίως πάνω σε patterns.

Αναλύουν:
• τον τρόπο που γράφουμε,
• το συναίσθημα πίσω από το μήνυμα,
• το framing του prompt,
• τις πληροφορίες που τους δίνουμε,
• και κυρίως αυτές που δεν τους δίνουμε.

Αυτό σημαίνει πως δύο διαφορετικοί άνθρωποι μπορούν να περιγράψουν ακριβώς την ίδια κατάσταση και να λάβουν τελείως διαφορετικές απαντήσεις. Όχι επειδή το AI “λέει την αλήθεια”, αλλά επειδή προσπαθεί να προσαρμοστεί στον τρόπο σκέψης, στη γλώσσα και στο συναίσθημα του χρήστη που έχει απέναντί του. Και εδώ αρχίζει να δημιουργείται μια πολύ επικίνδυνη ψευδαίσθηση. Η ψευδαίσθηση ότι κάποιος απέκτησε ξαφνικά πλήρη στρατηγική κατανόηση μιας κατάστασης επειδή έλαβε μια πειστική AI απάντηση.

Όταν το AI καλείται να “κρίνει” reports χωρίς context

Το φαινόμενο αυτό γίνεται ακόμη πιο έντονο στον χώρο του digital marketing. Ένα AI μπορεί πολύ εύκολα να διαβάσει ένα report με χαμηλό engagement, μια πτώση στα conversions, ένα social media calendar με επαναλαμβανόμενες θεματολογίες ή μια καμπάνια με μέτρια αποτελέσματα και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να καταλήξει σε απόλυτα συμπεράσματα για τη στρατηγική, τη δημιουργικότητα ή ακόμη και τη συνολική ποιότητα της δουλειάς που έχει προηγηθεί.

Αυτό που δεν γνωρίζει όμως είναι τι κρύβεται πίσω από αυτά τα νούμερα.

Δεν γνωρίζει αν:
• υπήρχαν περιορισμοί budget,
• είχαν απορριφθεί δεκάδες διαφορετικές δημιουργικές προτάσεις,
• υπήρχε συγκεκριμένο funnel strategy,
• ο στόχος ήταν awareness και όχι πώληση,
• υπήρχε seasonality,
• υπήρχαν περιορισμοί tracking λόγω GDPR,
• το κοινό είχε κουραστεί από άλλο είδος περιεχομένου,
• ή αν το ίδιο το brand είχε ζητήσει συγκεκριμένη κατεύθυνση μήνες πριν.

Το AI βλέπει το αποτέλεσμα. Όχι τη διαδρομή που οδήγησε εκεί. Και αυτό είναι τεράστια διαφορά. Γιατί στο marketing, αλλά και γενικότερα στις επιχειρήσεις, οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται ποτέ μέσα σε κενό.

Κάθε στρατηγική είναι αποτέλεσμα:
• περιορισμών,
• δεδομένων,
• δοκιμών,
• αποτυχιών,
• εμπειρίας,
• budget,
• timing,
• και ανθρώπινων ισορροπιών.

Αυτά δεν χωράνε πάντα σε ένα prompt.

Η νέα μορφή confirmation bias

Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι ότι το AI μπορεί να κάνει λάθος. Οι άνθρωποι κάνουν λάθη συνεχώς.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι πλέον το AI μπορεί να ενισχύσει τον ήδη υπάρχοντα τρόπο σκέψης μας με τρόπο που μοιάζει “αντικειμενικός”.

Αν κάποιος πιστεύει ήδη ότι:
“Το agency δεν με ακούει” ή “Η στρατηγική δεν είναι αρκετά δημιουργική”, το AI μπορεί πολύ εύκολα να του επιστρέψει μια απάντηση που θα ενισχύσει ακριβώς αυτή την πεποίθηση. Όχι απαραίτητα επειδή αυτό είναι αντικειμενικά σωστό, αλλά επειδή αυτό ήταν το framing του prompt. Και όσο πιο ανθρώπινο και πειστικό ακούγεται το AI, τόσο πιο εύκολα ξεχνάμε ότι βλέπει μόνο ένα μικρό κομμάτι της πραγματικότητας.

Το AI δεν είναι ο “κακός” της ιστορίας

Όλα τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι τα AI εργαλεία είναι επικίνδυνα ή άχρηστα. Το ακριβώς αντίθετο.

Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά στην ανάλυση δεδομένων, στην οργάνωση πληροφορίας, στην έρευνα, στη δημιουργία ιδεών και πολλές φορές ακόμη και στη λήψη καλύτερων αποφάσεων. Σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να επιταχύνει διαδικασίες που παλαιότερα απαιτούσαν ώρες ή και ημέρες εργασίας, προσφέροντας γρήγορη πρόσβαση σε πληροφορίες, διαφορετικές οπτικές και νέα εργαλεία σκέψης.

Το πρόβλημα ξεκινά όταν ξεχνάμε τα όριά του. Όταν αντιμετωπίζουμε μια AI απάντηση σαν απόλυτη αλήθεια, ενώ στην πραγματικότητα βασίζεται σε ελλιπές context. Γιατί το AI δεν ήταν ποτέ μέσα στα meetings σας.

Δεν γνωρίζει τι έχει προηγηθεί. Δεν έχει ζήσει τη συνεργασία. Δεν καταλαβαίνει τις ανθρώπινες ισορροπίες. Δεν γνωρίζει τι αποκλείστηκε, τι δοκιμάστηκε και τι συμφωνήθηκε μήνες πριν. Βλέπει μόνο το prompt. Και μερικές φορές, αυτό αρκεί για να γίνει ο πιο πειστικός δικηγόρος αυτού που ήδη θέλαμε να πιστέψουμε.